De werking

Op het eerste gezicht is bijna niet te geloven dat zo’n licht ogende kering in staat is tot zo’n prestatie. De Maeslantkering is bijna even lang als de Eiffeltoren in Parijs en weegt zelfs vier keer zo veel. Verder is het de enige stormvloedkering in de wereld met zulke grote beweegbare onderdelen. De waterkerende deuren zijn namelijk elk 240 meter lang. Onder normale omstandigheden staan de deuren helemaal open, zodat de scheepvaart toegang heeft tot de haven van Rotterdam. De deuren zijn dan opgeborgen in dokken van 210 meter lang die langs beide oevers liggen.

Bij stromvloed lopen de dokken onder water en gaan de holle deuren drijven. Ze worden met behulp van een treintje het water ingevaren. Dat duurt ongeveer een half uur. Als de deuren in het midden van de rivier liggen, worden er kleppen geopend waardoor de deuren vol met water lopen. Door hun gewicht zakken de deuren vervolgens naar de bodem toe, waar een betonnen drempel ligt. Op die drempel heeft zich echter allerlei slib opgehoopt. Om de Nieuwe Waterweg goed af te kunnen sluiten, moeten de armen precies op de drempel komen liggen. Daarom zakken de deuren ook niet direct op de drempel, maar blijven ze er een stukje boven hangen. De stroming onder de deuren wordt daardoor zo sterk dat het slib op de drempel wegspoelt. Na ongeveer een uur liggen de deuren op de slibvrije drempel. Het waterpeil aan zeezijde is dan hoger dan aan de rivierzijde. De kracht die tijdens een storm tegen de kerende wand beukt, bedraagt 350 Meganewton: dat is gelijk aan de kracht van 350.000 sterke mannen, die elk 100 kilo optillen. Het drukverschil is zo groot dat een schip met vergelijkbare afmetingen onmiddellijk zou kantelen.De vorm van de kering zorgt ervoor dat dat niet gebeurt. Proefondervindelijk is de meest optimale vorm vorm van de wanden vastgesteld.