Wrange gedachte

"Ja, het is al weer bijna vijftig jaar geleden en ik prijs me gelukkig dat ik dit nu kan schrijven. Als meisje van zeven jaar heb ik het allemaal meegemaakt. Ons dorp Zonnemaire is droog gebleven maar de polders en omliggende dorpen stonden allemaal onder water.

Mijn vader en broer, acht jaar ouder, gingen helpen en we kregen ook mensen in huis voor de eerste opvang. Daarna zijn ze elders in Nederland onder gebracht. Dit vond ik toen allemaal wel spannend, want de helikopter kwam over ons huis en landde dan ook gelijk op een klein pleintje, bijna voor ons huis. De heli nam de bejaarden en zieke mensen mee. De overige mensen gingen in vrachtauto`s naar Brouwershaven, daar lagen schepen, de rijnaken en wij moesten daar ook mee mee. We werden naar de Ahoy-hallen gebracht en vandaar ondergebracht bij een familie.

Het geluk dat ik toen heb gehad ben ik op latere leeftijd gaan begrijpen. Want ik was uitgenodigd op de zaterdag voor een verjaardagfeestje bij een gezin diep in de polder bij Dreischor. Ik zou ook blijven slapen. Om wat voor reden ik daar niet naar toe mocht van mijn ouders weet ik niet. Maar helaas is het gehele gezin verdronken. Dit is een wrange gedachte maar ik had geluk."

Geluk.
Het is niet tastbaar,
Geluk moet je koesteren
Want het is heel broos.

Jannie Weststrate
Kattendijke